Energetyka część I

Energetyka jest jedną ze strategicznych dziedzin gospodarki każdego kraju, fundamentem jego bezpieczeństwa a także gwarantem ekonomicznego i społecznego rozwoju. Nie może dziwić, zatem ogromne zainteresowanie tym tematem polityków, prasy oraz opinii publicznej na całym świecie.

Ten artykuł rozpoczyna cykl kilku artykułów traktujących o polskim sektorze energetycznym. W pierwszej części został przestawiony zarys historii rozwoju energetyki w naszym kraju od końca XIX wieku do czasów najnowszych.

Ustawa „Prawo energetyczne” definiuje bezpieczeństwo energetyczne, jako „stan gospodarki umożliwiający pokrycie bieżącego i perspektywicznego zapotrzebowania odbiorców na paliwa i energię w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony, przy zachowaniu wymagań ochrony środowiska” [ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 roku].

Energię elektryczną na polskich ziemiach po raz pierwszy spożytkowano z końcem XIX wieku, jako źródło światła [Wieczorek, 1985:75]. Początkiem XX wieku uruchomiono kilka elektrowni zawodowych[1], między innymi w Krakowie, Poznaniu czy Warszawie, które zasilały oświetlenie w domach, na ulicach a także przemysł oraz miejski transport [dok. elektr.1].

 


Dalsza część dostępna w nr 1 Narodowego Horyzontu

skomentuj

Twój email nie będzie widoczny.